დიდი სიჩუმე

(პატარა ინანას)

არ გილოცავ, უხმოდ გლოცავ,
სიჩუმეში სიტყვებს ვმოსავ.

ვინ თქვა მხოლოდ დღეს ზეიმი?! -
ყოველი დღე მზენასიმი.

გული გულს რას ეუბნება,
მხოლოდ გულისყური ხვდება.

მთვარე ხედავს, სულის ფურცელს
ეწერება რაც კი უცებ.

დუმილშია მარგალიტი
იმდენი, რომ ვერ დაითვლი.

ნეტარ იმას, ვისაც ესმის
მელოდია ჩუმი ლექსის.

საღამოს ფიქრები

(როცა სიტყვები და ფიქრები მუსიკა-ყვავილებია)

საღამო იყო. ვკითხულობდი დოჩანაშვილის ნოველებს. წამიერად თვალებშიც ფიქრი ჩამიდგა და უცებ აღმომხდა: რობაქიძე ესთეტია! კოწია კიდევ-გვირგვინოსანი, რჩეული საფერავი. დიდი ქართველები სწვდებიან ქართულ სულს და სულთან ერთად სხეულიც ულამაზდებათ ყველგან, ყოველთვის, ყველაფერში: სუფრაზე, ქცევაში, სიარულისას, მზერაში, საუბრისას, საქმიანობისას, ცეკვაში, მღერაში, სიფიცხესა, თუ სიხარულში.

თვითონ ქართული ენაა ჩუქურთმების ენა, თავისი მადლიანი სიტყვებით, მოხაზულობითა და დედააზრით. ამავე დროს, ყოველთვის მაღიზიანებდა ზედაპირული დეკორი, მაგრამ ნაცხოვრები და ღრმადგააზრებული ჩუქურთმა? ლხენაა.

რატომ მიყვარს გურამ რჩეულიშვილი? მისი შემოქმედება მის ცხოვრებას ჰგავს. ამიტომ. წამითაც არ უღალატია არცერთი დაწერილი სიტყვისათვის. ბოლომდე ღრმად და სავსედ იყო ის, რასაც წერდა. მისი პიროვნება იყო მისი ნაწარმოებები და პირიქით. ეს ოდენ გმირულად დიდ პიროვნებებს ძალუძთ, რადგან შემოქმედი მათი შინაგანი სამყაროს ორგანულად შემადგენელი ნაწილია და არა დაცალკევებული, ან კიდევ უარესი-ურთიერთგანსხვავებული რეალობა. ამით ეს ბუმბერაზები მაცხოვარ ღმერთკაცს ემსგავსებიან, რადგან მათი სიტყვა საქმეა და საქმითაც მეტყველებენ. ისინი დუმილშიც ქმნიან.

გურამ რჩეულიშვილმა სიკვდილი დაღუპვამდე დიდი ხნით ადრე დაამარცხა. თავიც დადო მოყვასის გადასარჩენად და ნებისმიერ წამს მზად იყო უზარმაზარი სიყვარულის მოწამეობისათვის. გაცილებით ახალგაზრდა დაიღუპა, მაგრამ დოჩანაშვილზე დიდიცაა და ყველა მის თანამედროვე, თუ შემდგომი ხანის მწერლებზე აღმატებულიც. თქმა არ უნდა, ჩვენს მწერლობაში მასზე უფრო დიდი ავტორებიც მოგვეპოვება და ღმერთმა გვიმრავლოს. რჩეულიშვილის ტანმომცრო მოთხრობებში ქარიშხლის ძალაა ჩაკირული. მზიური გრიგალია, ბაჯაღლო ოქრო, სრულყოფილი, მაჭარის ზღვა, რომელსაც დაღვინება არ დასცალდა, თუმცა, ამით საკუთარი გზის პოვნაში ხელი არ შეშლია და არც მის საგანძურს დაჰკლებია რამე. ძლიერ ინდივიდუალური და დაბადებიდანვე დიონისური შემოქმედებით ღირსეულად დაიმკვიდრა ქართულ მწერლობაში თავისი კუთვნილი ადგილი.

როცა მართლა ცხოვრობ, ყველგან, ყოველთვის, ყველასთან ხარ შეგნებულად და პრინციპულად ალალი, წრფელი, პირდაპირი; და როცა ეს ასეა, პირად, საზოგადო და შემოქმედებით ცხოვრებაში ხარ ერთი: არ ხარ ორი, სამი, სამასი პიროვნება, არამედ ხარ ერთი. შენ ხარ შენ და არ ხარ ობივატელი ქამელეონი. ხარ პიროვნება, შენი დადებითი და უარყოფითი თვისებებით. ეს ორი უკანასკნელი კანონზომიერებაა, არავინაა გამონაკლისი და ამაზე უფრო მთავარი ადამიანთა შორის ურთიერთშეხამებისა და ურთიერთგაგების მომენტია.

დიახ, მართა მიყვარს. მართა სხვისი ცოლია, მაგრამ ჩემი სულიერი დაა. ვეფხვია, ავაზა! თვითონ ბრწყინვალე, ყაყაჩოსგვარა თავადი, ჩემი და საქართველოს პატარა და დიდი დედოფალია. თვალაუწვდენელ მთასავით და უძირო ზღვასავით ადამიანობა აქვს. ჩემთვის უფრო ამადაა დედოფალი. უზარმაზარი მანძილების მიუხედავად, ჩემს გვერდითაა და ისე ახლოს, რომ მისი სუნთქვაც მესმის. სადაც კი რჩეულ წითელ ღვინოს, წითელხასხასა ვარდს, ან ყაყაჩოს დავინახავ, ჩემი სულიერი დაიკოც ისაა. და ძმისთვის მწარეა-ო, უთქვამს ჩემს წინაპარს… ღამ-ღამობით ეღვიძება მართას და ტირის. მიეყრდნობა მერე სარეცლის ზურგს, იწყებს ფიქრს და თოლები უსველდება. მფარველობს მაშინ: ჩემს კოკას ავი არ მიეკაროსო და ორი მფარველი ანგელოზი მიცავს. ჩემს წერილებს კითხულობს და ცრემლი მოსდის. ტკივილით და სიხარულით იცრემლება. უკურნებელი სენი სჭირს მართას, მაგრამ ბედნიერებისაგან სიკვდილს ჩირადაც არ აგდებს, რადგან ერთმანეთს დავუმეგობრდით; ბედნიერება და უკვდავება კი მხოლოდ ალალ გულს მოაქვს, რადგან ალალი გული ალალად ამბობს ალალს, უზაკველს და როგორიც არ უნდა იყოს, უღრმესად ადამიანურს. თავადაც ფართო გული აქვს მართას. ამ გულსაა, რომ მოყვასის დიდი სიყვარული შეუძლია. თავდადებული ადამიანები ასეთები იბადებიან: დიდსულოვანნი და სანთელივით ჩუმი, თავიანთ დუმილში სხვათა მრავალსიტყვაობაზე უფრო მეტი ძალის დამმალავნი. ახლაც ვგრძნობ და ვხედავ ჩემს ვაჟკაც და ამავე დროს, უნაზეს დაიკოს: თუ როგორ ჰყავს ჩაყვანილი თავის მეუღლეს ნიუ-ჯერსიში სამკურნალოდ და რომ ძალიან, ძალიან, ძალიან კარგადაა და რომ პირველი საბედისწერო წარუმატებლობის შემდეგ კვლავ ელოდება პატარას. მუდამ სევდიანი თვალები აქვს, სიყვარულითსავსე. ისიც მინახავს, თუ როგორ უბრწყინავენ, როცა ბედნიერია. მისი სიხარულისაგან და მადლიანი ქართულით შეცხადებული ხმაც კი ვიცი, როგორია. არადა, თითქოს იქ არ ვიყავი მაშინ… ადამიანის შესაგრძნობლად და დასანახად არ სწყვეტს ყველაფერს დრო-სივრცობრივი განზომილება. მეორეხარისხოვანი მნიშვნელობის ხდება იგი ამ შემთხვევაში. მთავარია, შინაგანად იგრძნო და გიგრძნოს. სხვაგვარია მაინც გულისხედვა და ამადაც.

ასევე, ჩემი მფარველი ანგელოზები არიან ჩემი აღმზრდელი და სულიერი ძმა-ბიძაჩემი, ძვირფასი მშობლები, და-ძმანი. მათი ცხოვრება ჩვენდამი თავდადების იშვიათი გმირული მაგალითია.

ალალი დაც მყავს, რომელიც დროის გასვლასთან ერთად უფრო და უფრო მიყვარდება. ვენატრები, მაგრამ ვაჟკაცურად იტანს უჩემობას-არ მეუბნება. მე კი ვიცი-რა დამემალება?! უმცროსია და ჭკვიანი; სევდიანი, ღრმა და კეთილი თვალებით. ბუნებით ჩვენს გამზრდელ ბებიას ჰგავს. ცხონებული: ახალგაზრდობაში, სადაც კი გაივლიდა, ყველანი ემხვარის ქალს უწოდებდნენ-ისეთი ლამაზი იყო. 70 წელს გადაცილებულს სიმსივნე მოეძალა. ახლაც თავთით მიდევს მისი ავადმყოფობის დასაწყისში გადაღებული სურათი-მზესავით განათებული მიღიმის. სანდომიანი, ლამაზი, პროპორციული სახის ნაკვთები. კეთილი თვალები; ბოლოში მომშვილდული წარბები; ვერცხლისფრად შეთეთრებული, კოხტად, ყურადღებით და ლამაზად შეკრული თმები; კეთილშობილური იერი (დიდი ბებია აფაქელას ქალი მყავდა). აცნობიერებდა სენს, მაგრამ ბოლომდე არ გაუტყდა. საწოლში ზედმეტ ხანს წოლა წყევლად მიაჩნდა და ეზარებოდა. სიკვდილსაც მჯდომარე შეხვდა. შორს არც წასულა. აქვეა, გულში. მუდამ ცოტანი არიან ასეთი ადამიანები.

ვაკვირდები: უფრო სევდიანი თვალების, დინჯი და დაჩაგრული ადამიანები იქცევენ ჩემს ყურადღებას. ამაზე აფხაზებს აქვთ კარგი გამოთქმა: იქ მიგეჩქარებოდეს, სადაც უჭირთ, რადგან ლხინში მისვლას მუდამ მოასწრებ-ო.

კიდევ. ცათა დედოფალი მიყვარს. არა-კი არ მიყვარს, ჯერ არ მსურს მიყვარდეს, რადგან უმისოდ და უსაქართველოდ არ მინდა შემიყვარდეს. აქედან სიყვარულს არ ვაკადრებ. რომელს წარმოუდგენია, თუ რას ნიშნავს თავის ხელში აყვანა მაშინ, როცა გრძნობის მოძალებისაგან ზოგჯერ კალამსაც კი ვერ კიდებ ხელს და ასე გაოცებულ-გახევებული კიდევ უფრო უღრმავდები ღვთიური ენით მეტყველებას? როცა უფრო და უფრო გიზიდავს და გატკბობს? უდიდესი წმინდა მამები, მათ შორის, დუმილის გენია, “სულიწმინდის ქნარი”-ეფრემ ასური და მისი ამ იდუმალებით გასხივოსნებული ჰიმნოგრაფიაა ზემოთქმულიხ ბრწყინვალე მაგალითი (აღსანიშნავია ეგნატე ანტიოქიელიც, არსენ დიდი, ისააკ ნინევიელი, იოანე დიდი). შენ? არა, ჯერ შენ ვერ წარმოიდგენ. საშშშშშშშშინელებაა! და მაშინ ვცდილობ ნათელი კუთხიდან მივუდგე თავშეკავებას. თვითგანადგურების საწინააღმდეგოდ გამომუშავებული იმუნიტეტია, რადგან სიყვარული კარგი კი არა, აუტანელად ტკბილი შეიძლება იყოს (თვითონ წმინდა სამებაა ასეთი და გონებამიუწვდომლად უტკბესი) თავისი სიღრმით, სიდიადით, მოთმინებით, დიდსულოვნებით, სასწაულებრივი ძალით, სიძლიერით, ადამიანობით, სიალალით, სიკეთით, დაცემით, აღმაფრენით, აღდგომით და ხელახლა დაბადებით, ბავშვურობით, სიდინჯით, სინათლით, ბედნიერებით, სიცოცხლით, ტკივილებით, სიხარულით, სიტკბოთი, სითბოთი, მოსიყვარულებით, სისავსით, ურთიერთგაგებით; ორი ნახევრის ერთქმნით, ურთიერთგაძლიერებით, ერთმანეთის სიცოცხლით გამოკვებით, ერთი მეორის მოძრაობაში მოყვანით; ნებისმიერი, ზუსტად რომ ნებისმიერი წინააღმდეგობის ერთად და ერთმანეთით დაძლევით, ღვთის ურთიერთში ბრუნვით, მისი დანახვითა და მისით ურთიერთზიარებით, მისით გავსებით, მთების გადადგმით, ამ ძალითვე ყველაფრის შეძლებით, გამარჯვებით (დამარცხების არ მწამს), ღმერთქმნით. ადრე მრავალწერტილებს შეგნებულად იშვიათად ვხმარობდი, მაგრამ სწორედ, რომ მრავალწერტილებიცაა სიყვარული-იგი იწყება და უსასრულოდ, სულ უფრო იზრდება; თვით გარდაცვალების შემდეგაც გრძელდება. მხოლოდ და მხოლოდ იგია ერთადერთი უზენაესი კანონზომიერება, სხვა ყველაფერი მოჩვენებაა, აჩრდილია, არარაობაა. აბა, ყური დაუგდეთ მის უხმო ჟღერადობას-ეს უთქმელი მუდამ თქმულზე შეუდარებლად უფრო მეტის მთქმელია. მთავარია, ოდნავ ყური ათხოვოთ, რომ თქვენს წინაშე მანამდე უხილავი, უზარმაზარი და საოცარი სამყარო გადაიშლება. მისი ყველაზე მტკიცე საფუძველია სულიერი მეგობრობა. ამ ურყევ კლდეზე დამყარებულს დრო არ და ვერ ამარცხებს; ამაგრებს. ამ ყოველივეს გამოა, რომ სიყვარულის კენტად დატევა რამდენადაც არაადამიანურად ტკბილია, იმდენად არაადამიანურად ძნელი ასატანიცაა-ზეკაცურ სიღრმესა და მოთმინებას მოითხოვს. იმუნიტეტს კი რაც შეეხება, მზიური ღიმილი იცის-სახეს, გულს და სულს რომ გაგინათებს. თბები მაშინ

…ისევ დოჩანაშვილი: თბილია მისი მოთხრობები. უბრალო, უპრეტენზიო, კეთილი. ერთი, “თავფარავნელი ჭაბუკი” არაა მის ნოველებს შორის უპრეტენზიო. თითქოს სადაა, კეთილი, მაგრამ უზარმაზარი დინამიზმითაა გახსნილი გენიალური მესხური ლეგენდის ფაბულა. პირველი, რაც წავიკითხე მის ნაწარმოებთაგან, ეს ნოველა იყო. ერთ-ერთი ყველაზე გენიალურად უბრალო რამაა, რაც კი ოდესმე წამიკითხავს: ჭეშმარიტება, უზენაესი სიყვარული, გმირობა, წმინდა სამება. კარგი დასაწყისია.

თბილია დოჩანაშვილის მოთხრობები, რადგან იქ შენ ხშირად გხვდები:
“იმ ქუჩაზეც ხშირად ვარ…
- რომელზე?
- ის რომ ცხოვრობს…
, ,ის“ ერთი კარგი გოგოა, სიცილი და წითელი კაბა უხდება”
(“მუსიკოსი”. წითელი კაბა… ალბათ, ისიც ყველაზე ქალური ნიშნის ქვეშ იყო დაბადებული).

ისე კი, დოჩანაშვილში კი არა, ყველგან მხვდები. სტროფებს შორის, ბუნებაში. პილატეს ცოლ, თავისი დროის ერთ-ერთ ყველაზე განათლებულ და ჭკვიან ქალ კლაუდიაშიც გხედავდი; აბელარის ელოიზაშიც; აუგუსტ შლეგელის მეუღლეშიც; შარლოტა ფონ შტაინშიც (გოეთეს გულის ვარდი), კოწიას მირანდაშიც (იერი ტყუპი გაქვს მასთან რამდენიმე წლის წინ გადაღებულ ფოტოდან “Lady in Red”); ოლღა გურამიშვილშიც, რომელიც ღირსეული მეგობარია დიდი ილიასი და ღირსეულად გააკეთა ის, რასაც მისი მართალი ფერი გააკეთებდა (ილიას მკვლელთა სიკვდილით დასჯის წინააღმდეგი გამოვიდა და აპატია ეს საზარელი დანაშაული მათ, რამეთუ არ იცოდნენ, რა ჩაიდინეს). თითქოს არსად ჩანდა ეს დიდებული ქალბატონი, მაგრამ როცა გამოჩნდა, დაიქუხა; ისეთივე ძლიერი ხმით, როგორიც იყო თვითონ დიდი ილიას ცხოვრება. ერთმანეთის ტოლ-ფერნი იყვნენ და ამ ერთ ნაბიჯში გაცხადდა ამ ორი უდიდესი ადამიანის უდიდესი სულიერი მეგობრობა. ისინი კაცობრიობის უდიდეს მანდილოსანთაგანნი არიან.

ყველაზე ღირებული კი ისაა, რომ შენ ხარ შენ და არ ხარ არავინ სხვა-ხარ ცისკრის ახალი ვარსკვლავი. ეს ყველაფერი შენამდე დიდი ხნით ადრე-და იცი, რამდენი ვიარე? ცხრა კი არა, ყველა მთა შემოვიარე. არრა ხდება ისე.

აი, ახლაც: გვიანი ღამეა, სარკმელში ცას გავხედე და იქიდანაც ვერცხლისფრად გაბადრული მიღიმი. სავსე ხარ და მოსიყვარულე. ათასწლეულების სიღრმეში დაფარულ მისტერიებივით იდუმალია მთვარის სახე, მაგრამ მისი თვალები მაინც არაფერს მიმალავენ. მარტო შენ იცი და შეგიძლია იცოდე, თუ რამდენს მეუბნებიან ისინი.
… განა ეს ფიქრები ბევრი საუბარია? ღმერთის ენაზე განუზომლად მეტს გესაუბრები. უხმოდ. შენ იცი, სად, როგორ, როდის: არსად და ყველგან.

ახლა ჩოხელი მახსენდება:

“-ბებო, სიყვარული რა არის?
-სიყვარული არ ხარ, მა რა ხარ, ბებო გენაცვალოს?!”

ჰოდა, სიყვარულო.

…არა. ძალიან, ძალიან, ძალიან თბილია დოჩანაშვილის მოთხრობები.

1989 წლის 9 აპრილზე დაწერილ ნოველადან “ორნი აქა-იქ”:

“ციმციმ წაიყვანეს”

“საყვარელი შტერუკანა”

“ყუჩ იესოს”

“მიწა-კეთილი”

“მზე-მარიამი”

“დეიდა წმინდა ნინო”

“ყვავილხე”

”პატარა გოგონას დღიური: „ჩემი არავის ესმის…“ „დღეს კარგად წვიმდა…“ „მე მიყვარს…“ პატარა კაბა… პატარა ფეხსაცმელი… მძივი..”

“სურნელი ჰქონდა? ბარბაცებდი”.

”გოგონამ უკვე იცოდა წმინდა ნინოსგან რაღაცეები, მაგრამ ბევრ რამეს ვერა ხვდებოდა:
ო ანდა, ბარაბა რატომ განუტევეს? თვით იმის ნაცვლად…
ო ამ ბუჩქთან მოდი.
დიადი ბუჩქი ამოზრდილიყო რომ? თვალუწვდენლად უხვფოთლება, ისეთი ლამაზი და მშობლიური ფოთლები არსად ენახა, ფოთლები ესხა? – დედასავით, არსად ენახა იმდენი დედა, და ყოველ ფოთოლზე დედის სხვადასხვაგვარი, მალამოსავით სიტყვები ეწერა, წმინდა ნინომ კი ერთ-ერთი ხელისგულზე დაიდო, სახესთან ახლოს მიუტანა, რა ეწერა და:
„ბარაბა – განვრცობა“.
ო სულხან-საბასია, დეიდა წმინდა ნინო?
ო სულხან-საბაა, შვილო. და ეს მთავარი ბუჩქი შენი ენაა, მშობლიური, სამუდამოდ დალოცვილი მზე-მარიამისგან.
გოგონას აღარ შეეძლო მეტის ატანა, და შვების ბუჩქთან მივიდა, დადგა:

„ცა-ფირუზ, ხმელეთ-ზურმუხტო,
ჩემო სამშობლო მხარეო“.

“დეიდა წმინდა ნინო, მე მეჩვენება, თუ საქართველო მართლა კარგია?
მხარზე დაედო წმინდანის ხელი:
- წამოდი, გაჩვენებ.
სად წაიყვანა და, ხალხის ჭალაში.
ირგვლივ, მდინარე დაბრუნავდა, წყაროზე წმინდა..
გაბრუებული იდგა გოგონა – ცეკვები ჰქონდათ? რომელსაც სხვა ვერ გაიგებდა: სხვა, დიდი-დიდი, აღფრთოვანებულიყო. სიმღერები ჰქონდათ? რომელსაც სხვა ვერ ჩასწვდებოდა, სხვა, დიდი-დიდი, აღტაცებულიყო. ფრესკები ჰქონდათ? მოიხიბლებოდნენ სხვებიც. ეკლესიები ედგათ? ციდან სულის მყარ მალამოდ დაკიდებულნი, გული ჰქონდათ რომ? სხვა ვერასდროს დააფასებდა.. და, დიადი ხალხური პოეზია ჰქონდათ ისეთი, რომლის გაგებაც სხვას არ ეწერა.”

წაიკითხეთ, ქართველებო-სიყვარულის, სითბოსა და ტკივილისაგან გულები დაგესერებათ:

“- მე ერთხელ იმის ძეგლს დიდი პამიდორი ვესროლე და შიგ მხარში მოვარტყი! -გახარებულმა წამოიძახა გოგონამ.
- თუთ… – გაუღიმა დეიდა წმინდა ნინომ, – შე ყაჩაღანა… შენ გენაცვალე, – გულზე ძალიან ფრთხილად მიიკრა გოგონას ჭრილობიანი თავი, თუმც იქ არავის არაფერი არა ტკიოდა”.

“ყუჩი გოგონა”

“ყუჩი სანთლები”

შემდეგ კი….
რა უბრალო, მაგრამ რა ღრმაა.

2007 წელი

შენი სახელი

ნიაგარის ჩანჩქერი?
იგი ერთია,
მხოლოდ მიწაზე.
ახლა კი სცადე, წარმოიდგინო,
მთელი სამყაროს უსასრულობა
და რომ სამყაროს უსასრულობა
უშქარზე უშქარ ჩანჩქერის ძალით,
რაოდენობით და ხმის სიმძლავრით
ბოლო წვეთამდე მზით ივსებოდეს.
შენს სახელს ახლა აი, ასე ვამბობ.

ქებათა ქება ხელის მტევნის თლილობას

(დედუფლის საბიძაშვილ-სამამიდაშვილო სურათიდან )

თუ დღემდე თმებზე ვხელობდი,
მიხვავებია ქებანი,
დღეიდან უფრო მაცვიფრებს
ვაზივით ხელის მტევანი.

მაჯა-შველივით ნაკვეთი,
დაკიდებული მღერანი,
ქალავ, რა სილამაზეა,
ლამის დავმუნჯდე, ღმერთმანი.

თითები ჩუქურთმებია-
გედის ყელივით ყველანი,
აზრი მალია ქარივით,
სიტყვამ შეწყვიტოს რებანი.

მზის ნაჟური გდის, მზიანო,
ვარდის სურნელთა გებანი,
დედუფალს კრძალვით გიხრიან
თავს მიწაცა და ზეცანიც.

ჩემი სამშობლოს ყვავილო,
ჩემი გულის ხარებანი,
მაჯებზე გეამბორები,
შენ ჩემგან ქებულებანი.

კონსტანტინე (კოკა) ვეკუა თავის ამჟამად გულმოსულ სულიერ მეგობარს, ანა (სახლში როგორ მოგმართავენ, ნეტა) ბ-ს

ციური ბაგეები

აჰა, ჭეშმარიტება:
ალბათ, შენით თვით ღმერთი მაფრთხილებს.
ღმერთი, რომელსაც ვეცემი, თუ ვმუხლგამრობ,
მუდამ ვგრძნობ გვერდში
(მხოლოდ გოლგოთაზე იმუხლებენ
და მხოლოდ გოლგოთაზე იმარჯვებენ).
მეუბნებოდი: იფხიზლე!
რადგან მის ადგილზე სხვა ყველაფერი კერპია-
ჩვენში, თუ ჩვენს გარეთ: სიკვდილია, არარაობა!
შენით მაშინ მოსიყვარულე ღმერთი მესაუბრებოდა,
ვით სიოს რხევა.
დიახ, ცათა ბაგეებო-სულის მეგობრებო:
გულის მალამო და ღამეში მზეო.
ჩემო ციურო წიგნო, ძვირფასო სულო.

შენ ღრმა ხარ, მთვარის,
ძალგიძს შეგრძნება პირველსაწყისის.
უხილავი მარადისობის სარტყელი გაკრავს,
მით დალახტავ დემონებს,
მით დააზარებ ზეციურ ხმებს.
მაგრამ განა სრულად იცი?
არა, არ იცი, ჯერ არ იცი-
“ჯერ” კანონზომიერია.
თუმც, შეგიძლია-სწვდები,
რადგან შენც ამისთვის დაიბადე,
რადგან შენც წამებში იზრდები და არა წლებით.
შენც პოეზია ხარ-ამად, თვალის ჩინო.
არც შენი ცხოვრებაა ამაოებით მძიმე,
რადგან ალივით ზევით მიილტვი.

ღვთით ჩვენს სამშობლოში დანთებულო ლაჟვარდო ცეცხლო,
დედაო-დაო-პატარა ანა.

ვარდობისთვის 18, 2007 წელი
რონდინე, აიაია

მომავლის მოგონება

პატარობიდან შემაყვარა მამამ სამშობლო
ისე, “მამულის სიყვარული” არ უსიტყვია,
ეს დიდ აღმზრდელთა უტყუარი არის ნიშანი…

მახსოვს, როდესაც სიყვარულზე კითხვა დამისვი,
ძლიერ უბრალოდ გიპასუხე მეგობრობაზე,
რადგანაც შენზე უკვე ვიყავ შეყვარებული.

სადა პასუხის დრო გაჩვენებს ვერჩამწვდარ სიღრმეს,
მაშინ თვალები სინანულით აგიცრემლდება…

იყო და არა იყო რა

მთვარეს რომ ეცნა მზე,
აღარ ირჩევდა სხვას,
მისგან ნარჩევმა სვემ
თავად აქცია სხვად.

თავად აქცია სხვად
მისგან ნარჩევმა სვემ,
აღარ ირჩევდა სხვას,
მთვარეს რომ ეცნა მზე.

ინანა

ამორძალი-ავაზა,
საქართველომ გავაზა
და ბავშვური ღიმილი
ტუჩზე გადანაზა.

სამოთხეს ეკარები…
ვერვის შესადარები,
დალის თმისფერ ტაძრელთა
დედოფლური ქამრებით.

ღამე ვარდისფერია,
აისით ნაფერია,
ჩვენი ხსოვნის ზღაპარში
სიცხადე გაერია.

ამორძალი-ავაზა,
საქართველომ გავაზა
და ბავშვური ღიმილი
ტუჩზე გადანაზა.

ნოემა

შვიდი დღის ავანგარდული მუსიკა, ანუ შესაქმე

ნოემა…

სიყვარული ჯეირანი, ტანად ჩემხელა,
წელზე მოხვევა-გულით საგრძნობი.

ლურჯი ოცნების კაბით მოსილის
გვარის ტკივილით გვერდზე გახედვა-
შანელის სევდა, დეას პროფილი…

თმები-ტალღები, ზღვური სურნელით…
პოზა-პასუხი: რკინის ჯებირი…
თვალებმა გაგთქვეს თოთო სიმართლით…
მთვარე-პოემა…

სხვა იყო ბიჯი… სახლისკენ წასვლა-
ზღაპრების ბარდნა მოძრაობაში.
გარინდებული ფიქრების მალვა.
ოქრო შუქობდა ღამის ქუჩაში,
გაოცება რომ ცის კიბეს აჰყვა.

დუმდა მუსიკა; ყრუ ორკესტრები:
ჩუმი სტანსების თოვა და ძალა,
უცხო ქალაქი ისმოდა მკრთალად.
შემდეგ სიცოცხლემ თაფლისფერების
გაჯერებული მზერით იძალა…
ზარი: “დროებით გემშვიდობები”…

დროის დამსხვრევა მოზაიკებად,
სივრცე-მზეეთის ბურული კარი…
სული ღიმილად აიროკება,
ცა რომ მოჭედოს ყვავილთა ჯარით.
შეხვედრისათვის დამშვიდობება-
ჩვილად ხნიერი ნაიმედარი.
მთვარე-პოემა…

ინანას პორტრეტი

ქვედა ტუჩი გაქვს ბავშვი,
ზედა ტუჩია ქალი,
წარბები მშვილდავენ,
თვალები ისრავენ,
წარბები არ გაქვს არწივის ფრთები,
ისინი-მიმინოს გაშლილი ფრთები.
ღაწვები ფორთოხლებია,
კისერი-ნუკრი,
თმების კულული-მზის სხივებია,
შუბლი კაშკაშა მთვარის ფერია,
ასულო, ქალო, დედის წიაღო…
და ყოველივე ეს ერთიაო.
ციალ სიმებით ამღერებულო,
სამად ხმოვანო ტკბილო ჩონგურო,
ამო ნანინავ, მზისფერა სულო,
ლხინო, ზღაპრიდან აცხადებულო.

 

2008